İLİMDEN İRFANA YOLCULUK ...

Dünya nüfusu büyük bir hızla artmaya devam ediyor. Ancak her geçen gün insanoğlu daha çok yalnızlaşmakta. Sayıca 7 milyara yaklaşıyor olsak da, herkes kendi dünyasında yalnız ve kendi derdiyle baş başa.  Bu yalnızlıktan en çok nasibini alanlar ise çocuklar.

Büyük çelişkilerin yaşandığı bir çağdayız. Köyler, şehirler büyüyor. Eskiden ıssız olan yerleri güya insanlar imar ediyor, şenlendiriyor. Ama buna rağmen yalnızlaşıyoruz. Bilgimiz artarken cehaletimiz derinleşiyor. Zira dünyadaki bilgi miktarı katlanarak çoğalıyor ama bilge insan sayısı yok denecek kadar azalmış durumda. Zenginler zenginliklerini kat kat çoğaltırken, yüz milyonlarca insan açlığın pençesinde.

İnsanoğlu uzayın derinliklerini keşfettikçe kendinden uzaklaşıyor. Bütün dünya global bir köye dönerken, kapı komşularını tanımayan insanların sayısı artıyor. Sanal ortamlarda arkadaşlıklar kurulurken, aynı işyerinde çalışanlar birbirleriyle konuşmaya gerek görmüyorlar.

Eski aile yapımızda yaşlılar, yani deneyimli aile bireyleri baş tacı edilir, başköşede oturtulurdu: Şimdi onların yerinde televizyon oturuyor!

Tanzimat’tan (1839) itibaren resmileşen “Batılılaşma” serüvenimiz aile yapımızı da bozdu. Yaşlıları da kapsayan “Geniş Aile” tipi gitti, yaşlıları dışlayan “Çekirdek Aile” tipi geldi.

O gün bugündür yaşlı aile bireylerinden (özetle “Ataerkil aile” yapısından) mahrumuz. Bu da gereksiz tartışmaların tırmanması, nihayet şiddete dönüşmesi ve boşanmaların artması sonucunu doğruyor.

Bu kez de şiddetin tırmanmasından ve boşanmaların artmasından telaşa düşüp on günlük kurslarda çözüm aramaya başlıyoruz.

Anne baba adaylarını on gün süreyle eğitip anne babalığa hazırlamamız halinde, aile içi şiddetin ve boşanmaların azalacağını hayal ediyoruz.

Hayal kurmayalım, bu iş böyle olmaz! Şiddete eğilimli olarak yetişen bir erkek ya da kadın, on günde eğilimlerini değiştiremez.

Peki, ne yapmak lâzım?

Türkiye’de  Kadın üzerinden yürütülen bir projeye dikkatinizi çekmek istiyorum. Zina beraberliğini  suç saymayan ama imam nikahı olarak söylenen dini nikahlı beraberliği suç sayan bir anlayışın üzerimizdeki planlarını fark etmek durumundayız. Dünyada kadın politikalarını belirleyenler, çocuk ve aileyi göz önüne almadan bu politikalarına devam edemezler.

Birinci olay: Diyarbakır’ın Bağlar ilçesinde AB destekli bir projede 120 kadına otobüs ve taksi şoförlüğü öğretiliyor ve bu çalışma İngiliz Guardian gazetesine haber oluyor. Bu proje ‘Kadın erkek eşitliğini’ sağlamaya yönelik örnek proje olarak seçilmiş. Bu kapsamda neden kadın erkek eşitliği eğitimde ve ailede değil de kamyon -otobüs şoförlüğünde sağlanmaya çalışılıyor? Anlamak çok güç. Kadınların % 50.4’ ünün okuma yazma bilmediği bir ilçede yapılan bu çalışmaya İngiliz ilgisi şaşırtıcı değil.

Kadınlarımızın aileye katkılarını sadece parasal katkı olarak sınırlandıran, kadının konforunun öncelikle iş hayatı yaşamında aranması gerektiğini savunan maddeci keskinlik bütün dünyada terkedilme noktasına gelmişken Türkiye’mizde bu projenin desteklenmesi anlamlıdır. Batılılar yardım adı altında eski tanklarını bize satarken aynı zamanda bayatlamış kadın erkek eşitliği projelerini de bize kabul ettiriyorlar.